‘Vanaf het moment dat ik de diagnose kreeg, stond eigenlijk alles in het teken van behandelen,’ zegt Tessa. ‘Alles wat daarvóór belangrijk was, verdween meteen naar de achtergrond.’

Tessa is 36 jaar en woont in Purmerend, op loopafstand van IPSO-centrum Wij Allemaal. Ze leidde een actief leven, ging graag naar concerten en stond kort voor haar ziekte aan het begin van een nieuwe fase in haar werk. ‘Ik had net een bewuste carrièreswitch gemaakt,’ vertelt ze. ‘En dan gebeurt dit.’

Een intens jaar
Na de diagnose borstkanker volgde een zwaar en intensief jaar. Chemotherapie, een borstamputatie en later ook bestralingen wisselden elkaar in hoog tempo af. ‘Het kwam allemaal zo snel achter elkaar,’ zegt Tessa. ‘Je hebt eigenlijk geen tijd om te verwerken, je gaat gewoon door.’

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze tussentijds ook een blindedarmontsteking. ‘Daardoor moest mijn borstoperatie worden uitgesteld. Het voelde echt alsof alles zich opstapelde. Het was gewoon… veel.’

Hoewel de kankerbehandelingen inmiddels zijn afgerond, voelt ze zich nog allesbehalve ‘klaar’. ‘Ik zit nu midden in het reconstructietraject bij de plastisch chirurg,’ legt ze uit. ‘En daarnaast ben ik voorzichtig aan het re-integreren op mijn werk.’ Haar energie speelt daarin een grote rol. ‘Die heeft echt een enorme knauw gekregen. Daarom doe ik alles stap voor stap.’

Werk als houvast
Dat ze juist in haar eerste jaar bij een nieuwe werkgever ziek werd, voelde wrang. ‘Ik dacht echt: waarom nu?’ Toch bleek die keuze achteraf heel waardevol. ‘Mijn werkgever was zó begripvol,’ zegt Tessa. ‘Ik hoefde niks. Ik mocht komen wanneer ik wilde.’

Soms werkte ze een paar uurtjes, soms kwam ze alleen langs voor koffie en een praatje. ‘Dat contact met collega’s gaf me veel houvast,’ zegt ze. ‘Het gaf me het gevoel dat ik nog meedeed, dat er ook nog iets normaals was in al die zorg en behandelingen.’

Gedragen door anderen
Ook buiten haar werk voelde Tessa zich enorm gesteund. ‘Ik heb zóveel kaarten gehad,’ vertelt ze lachend. ‘Op een gegeven moment had ik bijna geen daglicht meer door de slingers aan kaarten voor het raam.’ Familie en vrienden stonden onvoorwaardelijk om haar heen. Vlak voor haar eerste chemobehandeling organiseerden zij een speciale verrassing. ‘Dat moment vergeet ik echt nooit meer.’

‘Ze zeggen weleens dat je in zo’n periode leert wie je echte vrienden zijn,’ zegt ze. ‘Bij mij werd vooral bevestigd wat ik al wist. Dat was heel fijn.’

Het beeld van een IPSO-centrum
Het IPSO-centrum Wij Allemaal kende Tessa eigenlijk al jaren. ‘Ik woon hier vlakbij, dus ik wist dat het er zat.’ Toch was de stap om binnen te lopen groot. ‘Ik had er echt een beeld bij,’ zegt ze eerlijk. ‘Een buurthuis waar iedereen in een kring zit te huilen met een kop koffie.’ Ze lacht. ‘Dat idee schrok me behoorlijk af.’

Pas tijdens een open dag van Wij Allemaal moedigde een vriendin haar aan om samen ernaartoe te gaan. ‘Ik was nieuwsgierig, maar ook sceptisch,’ vertelt ze. ‘Ik dacht: dan weet ik het tenminste en kan ik het daarna loslaten.’

Verrast door de sfeer
Die eerste kennismaking voelde meteen anders dan verwacht. ‘Ik dacht gelijk: oh… dit is helemaal niet wat ik in mijn hoofd had,’ zegt Tessa. ‘Het is licht, warm, gezellig. Niet zwaar.’

Hoewel ze er nog niet zo lang komt, heeft het centrum al een duidelijke plek gekregen in haar herstel. ‘Ik kom hier niet om in een praatgroep te zitten,’ zegt ze. ‘Die behoefte heb ik gewoon niet.’

Wat haar wel helpt, zijn de activiteiten. ‘Yoga, pilates, massage… dat helpt me echt om weer vertrouwen te krijgen in mijn eigen lichaam.’ Ze hoeft daarbij niets uit te leggen. ‘Ze weten hier gewoon wat wel en niet kan in welke fase van behandelingen je ook zit. Dat is zó fijn.’

Kiezen wat bij je past
Tessa sluit soms aan bij de jongerengroep voor vrouwen. ‘Eén keer per maand is er een gezamenlijke activiteit,’ vertelt ze. ‘Maar het is heel vrijblijvend. Als het onderwerp me aanspreekt, ga ik. Zo niet, dan is het ook goed.’

Juist die vrijheid waardeert ze. ‘Het is geen verplicht clubje,’ zegt ze. ‘Je mag kiezen wat bij je past, op dat moment.’

Wat ze misschien wel het meest waardeert, is dat kanker niet voortdurend centraal staat. ‘Het komt vanzelf ter sprake als dat nodig is,’ zegt ze. ‘Maar het hóéft niet. Er wordt hier ook gewoon gelachen. En dat voelt veilig.’

Voorzichtig vooruitkijken
Terugkijkend noemt Tessa het afgelopen jaar er één ‘die je niemand gunt’. Tegelijk ziet ze hoeveel steun ze heeft ervaren. ‘Ik heb me echt gedragen gevoeld,’ zegt ze.

Ze weet dat haar herstel nog tijd kost. ‘Het is nog niet zoals het was,’ zegt ze eerlijk. ‘Misschien wordt het dat ook nooit meer.’ Ze denkt even na. ‘Maar het is wel oké. En dat is voor nu genoeg.’