'Als oud militair dacht ik het wel alleen op te kunnen lossen.'

Een aantal jaren geleden werd er bij Gerard Agterberg prostaatkanker geconstateerd. Hij kwam na een operatie in het ziekenhuis op de zaal te liggen met de zoon van de oprichter van IPSO-centrum Passie in Lelystad. Gerard wist daardoor van het bestaan van het centrum, maar toch duurde het nog een paar jaar voor hij over de drempel durfde te stappen. ‘Omdat ik als oud militair en grote jongen dacht dat ik het wel allemaal alleen op zou kunnen lossen. Maar na een jaar of twee, drie liep ik toch wel tegen bepaalde dingen op die ik niet zelf kon verwerken’.

De eerste stap
De eerste keer dat Gerard bij Passie binnenstapte, weet hij nog goed. ‘Ik stond voor de deur bij Passie voordat ze open waren. Dat zit er echt nog in bij mij: altijd op tijd zijn. Ik werd opgevangen door twee gastvrouwen en na ongeveer 2 minuten vertelde ik mijn hele verhaal. Wat was ik opgelucht, ik was het kwijt’.

Vanaf dat moment besloot Gerard elke week terug te komen. ‘Het heeft mij erg geholpen en goed gedaan. Ik wilde graag wat terugdoen omdat ik er zelf ontzettend veel aan heb gehad, vandaar dat ik nu gastheer ben’. De overgang van gast naar gastheer was voor Gerard niet groot, het voelde heel natuurlijk. ‘We hebben een vrij hechte groep en dus kende ik de mensen al. En als er een nieuwe gast binnen komt, loop ik daar net zo makkelijk op af’.

De dag van Gerard begint met de voorbereidingen voor de komst van de gasten: koffiezetten, de keuken en woonkamer in orde maken. ‘Omdat iedereen zonder afspraak binnen kan komen lopen weet je van tevoren niet hoe de dag verloopt. Dat maakt het elke keer weer anders. Iedereen is welkom en we zorgen ervoor dat je je ook echt welkom vóelt. Net alsof je in een warm bad stapt’. Gerard ziet het als zijn taak om goed te luisteren, zonder oordeel. ‘Soms weet ik dat iemand nog onderzoeken in het ziekenhuis heeft lopen, dan vraag ik daar voorzichtig naar. Soms wil een gast dan praten, soms niet. Beiden is prima. En wat je bij ons deelt blijft binnen deze muren. Dat is heel belangrijk’.

Niets moet, alles mag

Voor veel mensen is het een flinke stap om bij een IPSO-centrum naar binnen te lopen. Gerard begrijpt dat als geen ander. ‘Je moet erkennen dat je hulp nodig hebt. En ook openstaan om de geboden hulp te aanvaarden. Als mensen eenmaal de stap hebben genomen, merken de gasten hoe ontspannen het hier is. Ze hoeven niet te praten maar de mogelijkheid is er. Willen ze apart praten of in een groep, het kan allemaal. Wat ik heel belangrijk vind is dat je niks moet als je bij ons binnenloopt. Je hóeft niet te praten over je ziekte, je hóeft niet aan activiteiten mee te doen. Als je het wilt hebben over klootschieten of zeilen is het ook goed totdat je eraan toe bent om wel te praten. Het is echt niet zo dat je alleen maar over je ziekte moet praten, alleen als je daar behoefte aan hebt. En dan luister ik, kan ik wellicht vertellen over mijn eigen ervaring, maar ik luister vooral want het draait om de gast’.

Humor is het beste medicijn
Gerard omschrijft zichzelf als recht voor z’n raap en doet zich niet anders voor dan hij is. Daar hoort ook humor bij. ‘Ik probeer er ook altijd wel een kwinkslag in te brengen, dat zit in de aard van het beestje. Er wordt ook veel gelachen. Het gebeurt ook dat gasten met pijn in de buik van het lachen naar huis gaan. Gasten die met nieuwe energie de deur uit gaan geeft mij veel voldoening, dan heb ik iets kunnen betekenen. Ook na een zwaar gesprek. Dan hoop ik door een luisterend oor te bieden en door er gewoon te zijn de gast iets geboden te hebben’. Om met een glimlach er nog aan toe te voegen: ‘Misschien komen de gasten ook gewoon terug omdat ze mij gewoon heel aardig vinden, dat kan natuurlijk ook’.